Foto: Herman Vinckers

Miniatuur 381

Geschreven door Herman Vinckers
Voorgelezen door Sanne van Deursen
Geluidsmontage Seth Mook
Thema: Waag ’t er op
17 maart 2026
Titel: Oost best

 

Oost best

In november 1994 kwam ik, na lange tijd in Zuid te hebben gewoond, door middel van woningruil terecht in een studio in Amsterdam-Oost. Vierhoog, zonder lift. Met aan de straatkant, het zonnige zuiden, een Frans balkon en een fantastische brede raampartij. En achterin een knus schuin dak met tuimelramen, waar mijn bed een veilige plek vond en nog steeds staat. In een levendige buurt en toch heel stil, daar in die torenkamer.
Nooit heb ik ergens zo lang gewoond als op dit adres. Geleefd, gewerkt, gefeest, gemind, getreurd, gemediteerd. Alleen niet: geklust. En dat werd gaandeweg hier en daar ook wel zichtbaar, bijvoorbeeld in de vloerbedekking. Sommige mensen durfde ik zelfs bijna niet meer uit te nodigen. Er móést wat gebeuren! Maar ja, hoe pak je dat aan in één ruimte? Ik zag er niet overheen, en de jaren verstreken en verstreken.
Inmiddels heb ik een leeftijd bereikt waarop ik met de trein reis op keuzedagen en waarop een mens toch eens moet gaan bedenken in wat voor omstandigheden hij zijn zogeheten oude dag wil doorbrengen. Hoe lang kan ik die zesenvijftig treden nog op en af? Niemand die het weet. Op dit moment ben ik fit genoeg, en ik gok erop dat ik het misschien nog wel tien of vijftien jaar kan doen.
Vorig jaar heb ik eindelijk de knoop doorgehakt. Er kwam een interieuradviseuse met een plan voor een nieuwe indeling, frisse kleuren en duurzame materialen. Vervolgens heeft een professionele schilder alle muren, plafonds, radiatoren en houtwerk onder handen genomen. En, het motto van Pippi Langkous indachtig (‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’), eigenhandig heb ik het hele huis belegd met een nieuwe laminaatvloer. (Oké, eerlijk is eerlijk, wel met hulp, van één net zo’n Pippi Langkousachtige als ikzelf en één enigszins ervaren laminaatlegger.)
Je zou kunnen zeggen: misschien zonde dat ik hier zo lang mee getreuzeld heb. Want stel dat ik morgen onder de tram kom, of dat mijn benen binnenkort niet meer willen? Was het geluk van een nieuw huis – want zo voelt het, alsof ik verhuisd ben! – dan niet van wat al te korte duur? Ach, ik kijk nu maar niet te veel achterom en geniet in huis van elke minuut alsof die eenendertig jaar duurt. Ik schaam me niet meer voor ‘gebruikssporen’ op de vloer, iedereen is weer welkom! Bij voorkeur wel na een berichtje vooraf, want het zou zomaar kunnen dat ik net op mijn meditatiekleedje zit, niet zozeer pratend of schreeuwend, maar me afstemmend op de stilte, die zich hier zo goed laat vinden.

Gerard Reve dichtte eens:

 

Oost, west

Ik ben wel thuis, maar houd de deur op slot.
Zodoende denken ze, als ze aan de deur komen,
dat ik niet thuis ben.
Maar ik ben er wel.
Het is waarlijk juist en passend
dat ze denken dat ik niet thuis ben,
want ik wil alleen zijn, met U.
En tegen U praten en schreeuwen, al geeft U geen
antwoord

gepubliceerd op 17 maart 2026